bijstand en kostendelersnorm

Wie niet zelf aan inkomen kan komen, krijgt meestal bijstand van de gemeente. Soms levert dat problemen op. Bijvoorbeeld omdat iemand niet alle informatie kan inleveren die de gemeente wil hebben of omdat de gemeente denkt dat de aanvrager een relatie heeft met iemand die werkt. Vaak berust het allemaal op een (cultureel) misverstand, maar toch moet in veel gevallen de rechter eraan te pas komen. fischer groep helpt Haarlemmers, meestal van Somalische afkomst, met hun bijstandsproblemen.

Sinds 2015 krijgen mensen minder bijstand als zij volgens de gemeente hun kosten kunnen delen met anderen. De gemeente bekijkt of dat kan door te kijken wie er allemaal op een adres woont. Maar het is niet altijd zo dat mensen die op hetzelfde adres wonen ook de kosten kunnen delen. Soms gaat het om kamers die klein zijn, maar waarbij de bewoners niets met elkaar te maken hebben (ECLI:NL:RBNHO:2015:7882). Of iemand biedt een kamer aan een vriend of familielid zonder verblijfsvergunning. Diegene heeft geen inkomen en kan dus ook niet meebetalen. Dit is ook het geval bij mensen die gehuwd zijn met personen zonder status, bijvoorbeeld waarbij artikel 1F wordt tegengeworpen. In die gevallen komt een huishouden in grote financiële problemen.

Wij vinden dat de gemeente de kostendelersnorm niet moet toepassen in gevallen waarin de kosten niet gedeeld kunnen worden. Meer algemeen zijn wij van mening dat de gemeente hun hulp beter moet afstemmen op de behoeften van een bijstandsgerechtigde. De participatiewet geeft daarvoor ook de bevoegdheid.

Sinds 2015 is een deel van de bijstand overgeheveld naar de toeslagen, de zogeheten alleenstaande ouderkop. Mensen met een huisgenoot die geen status heeft krijgen deze alokop niet. Ook alleenstaande ouders die formeel nog gehuwd zijn krijgen dit niet. Hierdoor komen kinderen in de knel. Gemeenten compenseren dit tekort soms wel, soms niet, afhankelijk van de gemeente. Wij procederen hierover.